|
|
 |
« : 02 Mayıs 2007, 09:23:17 » |
|
Ayakta Tutan Güç: Tevekkül
Bir işe başlarız;
üstesinden gelemeyeceğimizi anlayınca;
paniğe kapılırız; işte o zaman,
“bana yardım et” diyeceğimiz birini ararız.
Bulunca da ona güvenip dayanırız.
Yani onu kendimize vekil ediniriz.
Vekîl,
Yüce Rabbimizin güzel isimlerindendir:
Esmâ-i hüsnâ’dandır.
Kendisine güvenilip dayanılan, demektir.
Kullarının rızkına kefîl olan demektir.
Vekîl’e güvenene mütevekkil denir.
Mütevekkil de
Peygamber Efendimizin isimlerinden biridir.
Allah Teâlâ ona:
“Ben sana Mütevekkil adını verdim” buyurmuştur.
(Buhârî, Büyû‘ 50, Tefsîr 48/3).
Ona neden Mütevekkil demiştir?
Sadece Allah’a güvenip dayandığı için…
Aza kanaat ettiği için…
Sıkıntılara sabr ettiği için…
Zaten mü’minler de,
yalnız Rablerine dayanıp güvenirler.
Ölümsüz ve daima diri olan Allah’a sığınırlar.
Çünkü O, kendisine güvenen herkese
tek başına yeter.
Yüce Kitab’ında böyle buyurmaktadır
(Enfâl 8/2; Furkan 25/58; Talâk 65/3).
Uygulamalı tevekkül dersi
Sevgili Efendimiz bize her şeyi olduğu gibi
tevekkülü de öğretti.
Onun hicreti, bir tevekkül dersidir.
Hicret ettiğini kâfirler görmesin diye,
yola gündüz değil, gece çıktı.
Medine’ye gidecekti.
Ama o Medine tarafına değil,
tam aksi yöndeki Sevr dağına gitti.
Oradaki bir mağarada üç gün saklandı.
Buna rağmen kâfirler onların izini buldular;
mağaranın önüne gelip dayandılar.
Acaba tedbir bir fayda vermemiş miydi?
Yol arkadaşı çok endişeliydi.
“Biri ayağının dibine baksa, bizi görecek” dedi.
Fakat Resûlullah’ın kalbi çok rahattı.
Çünkü o tedbirini almış,
gerisini Allah’a bırakmıştı. Yol arkadaşına:
“Ebû Bekir!” dedi.
“Üçüncüleri Allah olan iki kişiyi
sen ne zannediyorsun?”
Kâfirler onları görememişti.
Daha doğrusu Cenâb-ı Mevlâ
onları kâfirlere göstermemişti.
Demek ki aldıkları tedbir,
ve ettikleri tevekkül güzel sonuç vermişti.
(Müslim, Fezâilü’s-sahâbe 1).
Vekîl’e tevekkül
Sevgili Efendimizin
Allah’a tevekkülündeki derinlik
dualarında daha iyi görülür.
Onun şu duasındaki engin tevekkülü
ve derin teslimiyeti sezmeye çalışalım:
“Allahım!
Sana teslim oldum,
Sana inandım, Sana güvendim.
Yüzümü, gönlümü Sana çevirdim,
Senin yardımınla düşmanlara karşı mücâdele ettim.
Kitabın ile hükmettim.
Şimdiye kadar yaptığım,
bundan sonra yapacağım,
gizlediğim, açığa vurduğum
ve Senin benden daha iyi bildiğin günahlarımı affeyle!
Öne geçiren de Sen,
geride bırakan da Sensin.
Senden başka ilâh yoktur”
(Buhârî, Teheccüd; Müslim, Müsâfirîn 199).
Yatağa yatarken okuduğu dualar da
onun tevekkül ve teslimiyetini
ayan beyan gösterir:
“Allahım!
Kendimi Sana teslim ettim.
Yüzümü Sana çevirdim.
İşimi Sana ısmarladım.
Sırtımı Sana dayadım.
Ümit bağladığım Sen, korktuğum yine Sensin.
Senden kaçıp sığınacak
ve Senin elinden kurtulacak bir yer varsa
yine Sensin.
İndirdiğin kitabına,
gönderdiğin Peygamberine iman ettim”
(Buhârî, Daavât 6; Müslim, Zikr 56).
Dünya bir araya gelse
Peygamber Efendimizin İbni Abbas’a öğrettiği
bir hayat görüşü,
bir tevekkül anlayışı var.
Gerçek tevekküle ulaşabilmek için
bu anlayışa sahip olmak gerekir.
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem
Sevgili yeğenine şöyle buyuruyor:
“Yavrucuğum!
Bir şey isteyeceksen Allah’tan iste.
Yardım dileyeceksen, Allah’tan dile!
Bütün bir ümmet toplanıp
sana fayda temin etmeye çalışsa,
ancak Allah’ın senin için takdir ettiği
faydayı temin edebilir.
Ve bütün ümmet sana zarar vermeye kalksa,
ancak Allah’ın senin hakkında takdir ettiği
zararı verebilir.
Çünkü artık
kaderi yazan kalem yazmaz olmuş,
yazdığı yazılar değişmeyecek şekilde kesinleşmiştir”
(Tirmizî, Kıyâmet 59).
Kuşlar gibi
Peygamber Efendimiz tıpkı kuşlar gibi
Allah’a güvenip dayanmamızı tavsiye ediyor.
Onların her Allah’ın günü,
tam bir teslimiyet içinde yuvalarından ayrıldığını,
rızıklarını bulamama korkusuna kapılmadığını,
günün sonunda, karınlarını doyurmuş olarak
yuvalarına döndüğünü hatırlatmaktadır.
Biz de Mevlâmıza tevekkül etmeye
daha evimizden çıkarken başlamalıyız,
ve Sevgili Efendimiz gibi:
“Bismillâh,
tevekkeltü alellâh,
lâ havle velâ kuvvete illâ billâh”
demeliyiz (Ebû Dâvûd, Edeb 103; Tirmizî, Daavât 34).
Bu duanın mânası da pek güzeldir:
“Allah’ın adıyla evimden çıkıyorum.
Allah’a dayanıp tevekkül ettim.
Günahtan kaçacak güç,
ibadet edecek kuvvet
ancak Allah’ın yardımıyla kazanılabilir.”
Allah bana yeter
Hz. İbrâhim’i ateşe attıkları zaman,
duaların en güzeliyle Rabbine tevekkül etmiş,
“Hasbünellah ve ni’me’l-vekîl” demişti.
Allah bana yeter; O, ne güzel vekildir.”
Aynı duayı Peygamber Efendimiz de yaptı.
Uhud yenilgisinden sonraydı.
“Düşman tekrar saldırmaya hazırlanıyor” dediklerinde,
“Hasbunallah ve ni’me’l-vekîl”
buyurdu (Buhârî, Tefsir 3/13).
Sevgili Efendimiz,
çok korkup üzüldüğümüz zaman da
böyle dememizi bize öğretti.
Bir gün ashabıyla sohbet ediyordu:
Onlara kıyametin pek yakın olduğunu hatırlattı.
Aklı başında olan bir kimsenin, bu durumda
gamsız, kedersiz olamayacağını söyledi
ve şöyle buyurdu:
“Sûr’u üfleyecek melek, ona ağzını dayamış,
kendisine ‘üfle!’ diye emredilmesini beklerken
ben nasıl sevinebilirim?”
Ashâb-ı kirâm buna pek üzüldü.
İşte o zaman onlara
“Hasbünellah ve ni’me’l-vekîl,
tevekkelnâ alellâhi Rabbinâ:
“Allah bize yeter; O, ne güzel vekildir;
Rabbimiz olan Allah’a tevekkül ettik”
demelerini tavsiye etti
(Tirmizî, Kıyamet 8; Tefsîr 39/7).
Bu güzel duayı biz de dilimizden düşürmemeliyiz.
ALTINOLUK Internet © 1996-2005 Her Hakkı Mahfuzdur
NASIL HUZUR VERİCİ VE RAHATLATICI BİR YAZI DEĞİL Mİ ?BEN KENDİME ÇOK YAKIN BULDUM BU YAZIYI ,ÇÜNKÜ TEVEKKÜL EDEBİLSEM HERŞEY HALLOLACAK ,HELE ŞURASI ÇOK HOŞUMA GİTTİ ;KADERİ YAZAN KALEM DURMUŞ ARTIK ,DEĞİŞTİREMEYECEĞİZ ,OZAMAN RIZA KALIYOR GELİYOR ,RAZI OLMAK ! ALLAHIM OLAYLAR KARŞISINDA SABIRLI VE TEVEKKÜLLÜ OLABİLMEYİ NASİP ET ,SENDEN GELENE AMENNA DEMEYİ VE ŞU OKUDUKLARIMIZLA AMEL ETMEYİ NASİP ET AMİN...
|
