peki siz ne yapardınız

Hep etrafı seyrederim cenazelerde. Gidenin ardından adettir; feryat figan edilir, ağlanır, ağıtlar yakılır. Kimi bağıra bağıra ağlar, dövünür, kimi ise öylesine orada. Giden gitmiş, ona ne. Ağlaması da yalandan.

Kimileri vardır ki; onları hemen tanırsınız. Ciğeri yanar, gözlerinden alev çıkar ve akan her damla dağlar yanaklarını, akar gider. Gözleri ile cenazeyi takip eder. Gözlerinde hatıralar... Gidesi, peşine takılası gelir. O kara toprağa karışası.



Hiç düşündünüz mü; kaç kişi var ardınızdan böylesi ağlayacak, yokluğunuzda bir başına kalacak? Kaç kişi var gidişinize yürekten yanacak? Ölüm zaman zaman gelir aklımıza. Sonra "hiç yeri ve zamanı değil" der savururuz kendisini. Oysa biraz aklımızda kalsa ölüm; hayattaki attığımız her adımın, dile getirdiğimiz her sözün bekçisi olur. ...



mesela; Yapmak istediklerinizden, yapamadıklarınızdan ve "keşke yapmasaydım" dediklerinizden bahsedelim istiyorum...

hani olmaz böyle bişi ama mesela; biri gelse ve dese ki; "seni üç ay sonra almaya geleceğiz, ona göre hazırlan". Ne yaparsınız? Ağladınız bitti. Kabullendiniz, o da tamam.


 Ne y a p a r d I n I z

 "Tabut denen şey dört kollu, bana dört adam yeter" mi dediniz bunca zaman, yoksa insan mı biriktirdiniz? Yapamadıklarınızı sıralardınız belki, yapmak istediklerinizi. Artık kimseyi takmak zorunda değilsiniz nasılsa ya; Allahhh belki de freniniz patlardı. Belki yaptıklarınızdan, utandıklarınızdan kaçmazdınız artık. Ve telafi etmenin yollarını arardınız. belkide..... ibadete sımsıkı sarılırdınız...gözünüz hiç kimseyi görmezdi belkide.. En güzel olanı yapar Rabbinize hazırlık yapardınız...